एक प्रतिबिंब पाहिले
भावनेच्या तळाशी
भेदरलेली मने रुतली
होती खोल गळाशी
दुःख यातना भोगल्या
तरी सुख नाही शेवटी
गजबजलेला गाव सगळा
तरी मी होते एकटी
शुन्य भर मी हसले
अन् पुन्हा तीच रडकथा
माझासारख्या सख्या माझ्या
त्यांची पण हीच व्यथा
घेतलेला मोकळा एक श्वास
अन् देहाचा सोनेरी पिंजरा
तणाव आयुष्यात असतांना
रोज करते मी उत्सव साजरा
राहवेना अबोल ह्रदयाला
छेडूनी तुटल्या तारा
जीवन जगण्याची प्रेरणा
मिळो हाच फक्त सहारा
सोनाली रामलाल रसाळ,
कापूसवाडगाव, ता. वैजापूर
